Aleksander Kamiński - biografia - klp.pl
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W roku 1930 Aleksander Kamiński poślubił koleżankę ze studiów, harcmistrzynię Janinę Sokołowską. Jesienią tegoż roku objął stanowisko kierownika bursy Związku Osadników Kresowych w Warszawie. Prowadził referat drużyn mniejszościowych oraz nadzorował tworzenie wydziału zuchowego. Wiosną 1932 ponownie zachorował na płuca i rozpoczął kurację leczniczą w sanatorium w Zakopanem, gdzie dowiedział się o narodzinach córki, Ewy. W 1933 objął funkcję komendanta Szkoły Instruktorów Zuchowych w Nierodzimiu. Wówczas to powstały kolejne części trylogii zuchowej: „Książka wodza zuchów” i „Krąg rady”, a także powieść o Andrzeju Małkowskim.

W sierpniu 1934 roku poprowadził międzynarodowy kurs oraz konferencję z udziałem przedstawicieli 7 państw. W roku następnym podczas VIII Międzynarodowej Konferencji Skautów w Sztokholmie wygłosił referat o działalności polskiego ruchu zuchowego. Od roku 1935 zajmował się organizacją Ośrodka Harcerskiego w Górkach Wielkich, a w 1937 stworzył tam Szkołę Instruktorską. Pod jego kierunkiem przeprowadzane były liczne kursy, opracowano program Harcerskiego Uniwersytetu Ludowego oraz wykorzystywano metodę zuchową i harcerską w nauczaniu.

Po wybuchu II wojny światowej Kamiński postanowił ewakuować ośrodek, a sam wrócił do Warszawy. W stolicy zaangażował się w prace Wojskowego Pogotowia Harcerzy i zajął się prowadzeniem Komitetu Samopomocy Społecznej dla uchodźców i pogorzelców. 27 września 1939 roku na tajnym spotkaniu członków Naczelnej Rady Harcerskiej przedstawił projekt organizacji męskiego harcerstwa podziemnego, który został przyjęty. Związek Harcerstwa Polskiego został przemianowany na Szare Szeregi, których naczelnikiem został Florian Marciniak. Po kapitulacji Warszawy Kamiński zorganizował prace opiekuńcze z osieroconymi dziećmi. Jesienią nawiązał kontakt z wojskiem i został zaprzysiężony na żołnierza Służby Zwycięstwu Polski. Podjął się również założenia „Biuletynu Informacyjnego”, kompletując zespół redakcyjny i sieć informatorów.

W numerze z 1 listopada 1940 roku zapowiedział powołanie organizacji „Wawer”, której działalność opisał w „Wielkiej grze” (1942) i „Kamieniach na szaniec” (1943). Od roku 1941 Aleksander Kamiński pełnił funkcję szefa Biura Informacji i Propagandy (BIP) Okręgu Warszawskiego ZWZ. Po fali aresztowań, które nastąpiły w 1942 roku, przyjął pseudonim „Hubert”. Po upadku Powstania Warszawskiego został umieszczony w obozie przejściowym w Pruszkowie. Wywożony, zdołał zbiec z transportu i przedostał się do Skierniewic, gdzie przebywała jego żona z córką.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 - 


  Dowiedz się więcej
1  Czas i miejsce akcji Kamieni na szaniec
2  Słowniczek terminów związanych z „Kamieniami na szaniec”
3  Akcja pod Arsenałem – szczegółowy opis sytuacji



Komentarze
artykuł / utwór: Aleksander Kamiński - biografia







    Tagi: